Wapen van de familie Vernooij 17e en 18e eeuw

De afstamming van de

Familie Vernooij

Wapen van de familie Vernooij 17e en 18e eeuw
Hoofdpagina

Naar de database

Meer markante Vernooijen

Literatuur en links


Toos Thijssen - Vernooij
1918-2002

Antonia Cornelia Maria Thijssen - Vernooij (Toos) [855]
Toos Thijssen-Vernooij (1918-2002)

Geboren te Cothen 11-2-1918
Overleden te Boxmeer 18-11-2002

Als oudste van een gezin van 14 kinderen moest ze al jong mee aanpakken op de boerderij in Cothen. Studeren was voor haar niet mogelijk, het was crisistijd. De oorlogstijd beleefde ze intens en ze vertelde er vele anekdotes over.

Na haar huwelijk met Piet kreeg ze een heel ander leven in Mook en bouwde aan een nieuw bestaan dat gekenmerkt werd door zorgen voor haar kinderen en kleinkinderen. Met haar vriendelijke karakter en zachte aard waakte ze over de opvoeding en ontwikkeling van hen. Ze bad weesgegroetjes, stak kaarsjes op bij Maria en was dan in gedachten bij haar kinderen en kleinkinderen. Zij was vol belangstelling voor hun lief en leed; hun schoolsuccessen en probleempjes werden door haar met wijze woorden gepareerd.

Uitspraken als "snij het maar van mijn rug af" en "geen handvol maar een landvol" en "weer heeft tegenweer" zullen nog lang naklinken. Ze hield van gezelligheid. Op tijd een kopje thee, koekjes erbij, lekker zitten in de zon of juist onder een boom. Haar zondagse soep was echt traditie, natuurlijk met soepvlees. De dag voor haar overlijden maakte ze voor haar kinderen nog een grote pan Ze vond het heerlijk haar kinderen en kleinkinderen te verwennen.

Ze was een gelovige vrouw, voor wie de kerk veel betekende. Kevelaer was een geliefde plek. Elk jubileum begon met een kerkdienst. Zo ook werd in mei hun 55 jarig huwelijksfeest herdacht. Daarna asperges eten in Kessel. De traditie van Sinterklaas werd in ere gehouden met cadeautjes en chocolade letters. Ze verheugde zich op de vakanties in Benidorm. De zon, de zee, maar vooral het hartelijke contact met vele vrienden. Daar deed ze vele jaren haar vitamines op waarmee ze dan weer een hele tijd vooruit kon. Ze had niet veel nodig en leefde heel sober. Tevreden genoot ze van de natuur, de bloesem in de bomen die ze weer goed kon zien na haar staaroperatie, de nachtegaal die alleen voor haar leek te zingen. Zo wandelde ze van bankje naar bankje met hond Cocky om haar heen.

Het verlies van Coby kon ze moeilijk aanvaarden en bedrukte haar gemoed. Ook het ouder worden met de kleine gebreken vielen haar soms zwaar. Zij kreeg pijn in haar zij. In het ziekenhuis constateerde men een ernstige aandoening. Een operatie bracht geen verbetering en met Piet en haar kinderen om haar heen is ze rustig heengegaan.

Tekst afkomstig van de dankbetuiging naar aanleiding van de uitvaart van Toos.

*Laatst bijgewerkt op 25 oktober 2009.


Over deze website

Vragen of opmerkingen, mail ons: